Ég hugleiði hvort ég á að sækja um listamannalaun. Hef aldrei fengið slík þrátt fyrir að vera nú að vinna að tíundu bók minni og sótt um alloft. Einu sinni fengið höfundarstyrk, það varð meðal annars til þess að ég gat einhent mér í skrif Manneskjusögu. Síðast þegar ég sótti um var ég bæði komin vel á veg með skáldsögu (Ástarsögu) og ljóðabók (sem kemur út nú í október), en nei, enginn styrkur þrátt fyrir að vanda umsóknina mjög. Kannski þykir það sem ég skrifa bara ekki nógu og merkilegt og sexí. En það er þó nógu og merkilegt til að rata til lesenda sem hafa tekið bókum mínum vel. Þær, einkum skáldsögurnar en einnig ljóðabækurnar, hafa vakið heilmikil viðbrögð lesenda og ég fengið áhugaverða og jákvæða endurgjöf.

Ég hugleiði hvort ég á að sækja um listamannalaun. Það er talsverð vinna að gera vandaða umsókn. Og til hvers svo sem? Ég var eiginlega búin að ákveða að sækja aldrei um listamannalaun framar, svo leið og þreytt er ég á þessu. Ég get ekki ákveðið mig. Ég heyri á ýmsum kollegum í rithöfundastétt að þau eru búin að gefast upp á að sækja um. Of mikil vinna og angist fyrir sífellt neikvæða útkomu.

Kannski er ég á skjön við samtíma minn. Kannski er ekki töff að vera 57 ára gömul kona. Mögulega er ekki sexí að hafa búið úti á landi í 23 ár, fjarri öllum samböndum og mörkuðum. Dottið út úr höfundapúlíunni sem ég var þó í áður en ég flutti austur. Að ég komist ekki inn í hana aftur þótt ég sé komin til baka. Ég bara hef ekki hugmynd. Ég skil ekki almennilega eðli þessa glerþaks.

Það eina sem ég veit er að undan því verður ekki vikist að skrifa ljóð og skáldsögur og alls konar annað. Það er mér áskapað hvort sem mér líkar betur eða verr. Með eða án styrkja. Líklega án þeirra.

Áfram veginn!

.

.