Ætli það hafi ekki verið Jón Kalman sem sagði að skáldskapurinn væri eins og uppistöðulón; stundum tæmdist það alveg en byrjaði svo hægt og rólega að fyllast aftur. Þetta er auðvitað einmitt þannig. Nú er orðalónið mitt tæmt eftir Ástarsögu og ljóðabókina sem er á leið í prentvélar á vegum Dimmu. En ég finn hvernig seytlar örhægt í það, dropar inn, og þegar ég er komin eitthvað á veg með ævisögu vísindamannsins þá fer ég að leggja grunn að nýrri skáldsögu. Og haustið mun kalla á ný ljóð.

Góðar stundir.

…